Gülengül'den "Armağan" Kitaplar

Uzun zamanımı alan teknik sorunlarla halleştiğim günlerin sonuna geldim şükür:))
Herkesin okumasına açık olarak web siteme yerleştirdiğim 3 kitaptan sonuncusu Yeni Zelanda üzerine olduğundan, kitabı fotoğraflı olarak hazırlamak istemiştim. Sonunda bir Apple uygulaması bana yardımcı oldu ve kitap, açılır-kapanır pencerelere yerleşen fotoğraflarla İBooks'da okunabilecek şekle geldi:))
Apple ürünü haricinde okumak isteyenler PDF biçimini seçip okuyacakları ortama indirebilirler.

İlk iki kitabım için fotoğraf çalışmasını henüz  yapamadım, umarım ilerde o da olur:))

Kitaplara dair bilgiler ve onları neden armağan olarak okura verdiğim gibi konuların hepsi web sitemden okunabilir:
www.gulengulanil.com

İlham verici özyaşamöyküleri dinlemeyi/izlemeyi/okumayı oldum bittim sevmişimdir. Umarım siz de yaşamıma dair hikaye ettiklerimi ilham verici bulup seversiniz.

Bütünün hayrına olması dileğiyle sevgiyle paylaşıyorum.

Çandır'da yaşam - (Gülengül'ün gözünden)

Topluluğa katılalı iki buçuk ay oluyor...
Bende değişim dönüşüm sürüyor. Kalabalıkla(ta) yaşamayı deneyimlerken, hayatın akışı daha da çok kalabalıkları hediye etti bana :))

İki önemli çalışma yapıldı mekânımızda. Andrew Davies'in kolaylaştırıcılığında Visionary Leader's Journey(VLJ) ve Robin Dreaming'in kolaylaştırıcılığında Way of Council. Kendi evimizde ağırladığımız arkadaşlarımızla daha büyük bir topluluk olarak yani bir topluluk yaşamı her nasılsa o şekilde yaşayarak yaptık çalışmalarımızı. Hem işleri hem neşeyi hem hüznü paylaştık. Kalpten dinledik, kalpten konuştuk, kristallerin yardımıyla meditasyonlar yaptık, Yeni Hikaye için kolları sıvadık. Gölde ve denizde yüzdük, Kaunos'a yürüdük. Ama en önemlisi içsel yolumuzu yürümeye devam ettik. Yol bizi bir yerlere götürüyor, yeni bir yerlere... orada kalpten iletişim var, yargıdan uzak iletişim... barış  ve sevginin topraklarına yürüyoruz... Yeni hikayeyi yaza yaza gidiyoruz.

Dolunay, Ben ve Topluluk (Begüm'den...)

Hımm hangisinden başlasam? Dolunay etkilerinden mi,

benden mi, yoksa Çandır Candır'dan mı?

Ben benden de başlasam (zira  ben olmasam diğerlerini

şimdi, buraya yazan da olmazdı) hepsi öylesine birbirine 

bağlı ki farketmiyor...

Dün ormandaki 2,5 saatlik muhteşem çemberimizde 'ben' 

ayrı 'topluluk' ayrı mı diye muhabbetleştik dördümüz. Benim

hayatım, kişisel ihtiyaçlarım ne kadar kesişiyor topluluğun 

ihtiyaçları ve hayatıyla.

Meselâ kış için yapılacak işlerin benim bu aralar yaşamakta

 olduğum içsel abukluklarla ne alâkası olabilir? Evet evet

 'içsel abukluklar'. Dolunayla gücü keskinleşen kendimle ilgili 

birtakım hayal kırıklıkları, hâlâ önüne geçemediğim beklentiler 

ve üstelik bunların daha çok cinsellikle ilgili olması...

Herşey sanırım hayatıma yeni (ve o kadar da eski) özel bir 

insanın girmesiyle başladı bir buçuk ay kadar önce (kim o,

ne iş yapıyor vs. gibi sorular geliyorsa aklına, hemen 'delete'

tuşuna bas zira konuyla ilgisi yok;). Her yakın ve kâlpten bağ

 kurabildiğim insan gibi o da ayna oluyor tüm gizli kalmış, bastırılmış 

taraflarıma. Hemen her birlikte oluşumuzda hoşuma gitmeyen bir yönüm 

fışkırıyor biryerlerden. Kaçış yok, üzerinde çalışılacak, yazılacak,

paylaşılacak bir şekilde ki dönüşsün, hayırlara vesile olsun.

Tüm bu çok kişisel durumların toplulukla ne ilgisi var?

Şöyle ki ben özellikle bu zamanlarda anlıyorum gerçek bir

toplulukta varolmanın, gözlerinin içine bakıp tamamen içimden

geldiği gibi konuşabilmenin, bu sevgi ve güven ortamının önemini.

Kendimden hiç te hoşnut olmadığım zamanlarda bile onlarla gülebilmek,

yanyana, elele durabilmek, sevildiğimi, önemsendiğimi bilmek hayatımdaki

en büyük nimet sanırım.

Kendimden çok hoşnut olduğum, neşemi, sevincimi, heyecanımı 

paylaştığım zamanlarda da öyle.

Emre'yle aramızda bir şaka var  hayatımdaki o özel insan varolalı ve onu 

arada sırada ziyarete gideli beri. Ben diyorum ki 'Ne yaparsam topluluk

 için yapıyorum.' O benim sevgilim değil (kimse benim değil). Emre de 

dedi ki bir kere  'topluluğun sevgilisi' ;)

Velhasıl ben ne yaşarsam ve kâlpten  paylaşırsam buradaki bu dört

kişiyle, evde yemek mi yapılacak, atölyeye mi hazırlanılacak, kışa odun

 mu toplanacak hepsi daha bir kolay akıyor, daha bir kendiliğinden 

halloluyor, daha bir ne bileyim 'birlik'te oluyor. 

Dolunay ayrı, ben ayrı, topluluk ayrı değil yani. Hepsi bir, hepsi aşk, hepsi sevgi...